donderdag 14 maart 2019

We zijn ontdekt! In de Volkskrant op de achterkant.


J&J gaan los in rubriek Lezerspost.

23 maart 2019,      



16 maart 2019


Voor wie niet weet wat de PPD is , zie filmpje



9 maart 2019


2 maart 2019












woensdag 27 februari 2019

R.I.P lieve  KEES OOTEMAN
overleden op 25 februari 2019

In dierbare herinnering aan de man die samen met zijn Annie zoveel voor Joop en mij heeft betekend.

7 juni 2013, Grande Finale . En het Goud is voor Westwoud!
Thuiskomen, dat is het. Zo voelt het bij Kees en Annie Ooteman van Dorpshuis de Schalm. Dat is de plek waar Joop mij ook tien jaar geleden mee naar toe nam en zei: “Wacht maar tot we in Westwoud zijn, daar is het echt top.” En ik was als groen blaadje naast de vermaarde zanger meteen welkom bij de Ootemannen, ook al hadden zij zoiets van: ‘Waar komt hij nu mee aanzetten?’ Joop is bij hen heel lang geleden begonnen en zij kennen al zijn liedjes. En nu kwam hij daar zomaar met een vrouw samen zingen. Dat was wel even wennen. Maar na ons eerste optreden daar in hun gymzaal, die toen ook vol zat met recht toe recht aan West Friezen, werd ik oprecht welkom geheten en zouden er nog vele optredens volgen in alle zalen die ze daar hebben. In de gemoedelijke sfeer van het café biljart tot op het eigen Joop Visser Podium.

Een unieke plek met gastvrije mensen, een thuishaven voor de omgeving. Of je er nu wilt biljarten, klaverjassen, zingen, volleyballen of een bruiloft vieren, alles kan. En zo is er dan ook de uitgekiende programmering van theatervoorstellingen met grote namen uit de Amerikaanse singer- songwriter ‘scene’ en toppers van het Nederlandstalige lied, als Alex Roeka, Maarten van Roozendaal, Kees Thorn, Jeroen van Merwijk, Freek de Jonge, Tim Knol en Joop Visser met  Kees Stip op nummer 1. En daar ben ik het dan weer eens mee eens.
Kees Ooteman weet van aanpakken. Hard werken en zweten. Zwart t-shirt, spijkerbroek, bril, glimmend voorhoofd. En dienstbaar. Zo wordt de gymzaal voor de gelegenheid omgebouwd tot theaterzaal.



De groene vloerbedekking komt uit de Rai en de mooie rode stoelen uit het dorpshuis van Hoogkarspel. Wat een geweldige organisatie met allemaal vrijwilligers. Kees rolt persoonlijk 200 meter rollen vloerbedekking uit.
Annie regelt de kaartverkoop en er is een ware stormloop ontstaan. Zo is het bomvol en is er in het hele dorp geen plek meer om te parkeren.
De mannen van de techniek hebben de camera’s weer mooi opgesteld en zo zal deze gedenkwaardige avond worden vastgelegd. Ik vind het waardevol, een live opname van ons laatste concert. Al was het maar voor mezelf. Van Joop hoeft het niet. Hij is geen ‘terugblikker’. Hij was liever geëindigd met 7 man publiek en een oude hond ergens op een anonieme plek in Groningen. “Maar bij Kees en Annie is het ook goed.”
En nu hangen onze petjes naast elkaar in de kleedkamer en ligt de gitaar gestemd klaar. Klaar voor de wedstrijd. Finale.

Eerst maar even eten met elkaar. Fijne catering en gezelligheid met de familie Ooteman en geluidsmannen. En als toetje een prachtige taart met in marsepeinen letters: DE ALLERLAATSTE KEER waar ik een brok van in m’n keel krijg. Heeft Annie geregeld.

 “ U heeft recht op 6 liedjes”, zijn toch gevleugelde woorden geworden. En zo spelen we de lenteserie met de nieuwe nummers als “ Het was lentezacht in de lentenacht”, “Geen vrouw windt mij meer op”, “Het is fijn in het bos en in de keuken” en “In de tering-herrie van de discotheek’ voorop. Het verhaal van “Wat kunt u van ons verwachten met een pleidooi voor het plaatsen van het bordje ‘Onbetrouwbaar!’ bij banken, kerken, kinderdagverblijven, ziekenhuizen en de NS is een fijne conference geworden. En een waarheid als een koe.

De tweede helft gaan we los. Dan komen de krakers en verzoeknummers aan bod in de politieke serie, de maatschappelijke serie, de sportserie, de meezingserie, de relie- serie. Liederen als 'Jomanda', en Kees  absolute favoriet 'In de Schemering', 'De Hordeloper', 'De Winkel', 'Het Margarinehoertje', 'De Manager', 'het Tuig zit hogerop' en 'Voetbal is simpel' zijn klassiekers. En dan komt er een klein stemmetje in mij dat zegt: Besef je het wel? Dit is dus de laatste officiële openbare keer.
Dat is zo’n raar iets, de laatste keer. Zeker als je het van tevoren weet.
Eindigen met 'Je moet je moed niet laten zakken' en een hommage aan deze plek is zo fijn want het is puur goud in Westwoud.

‘Je denkt, wat is het pest koud
terwijl je door de mest sjouwt
Straks gaat ook nog de rest fout
O, was ik maar
Bij Kees en Annie!’

Als we in de kleedkamer zitten uit te puffen, zingen ze nog door in de zaal. Het is een waar feest. En het is mooi geweest.
De maestro heeft alles gegeven. De wedstrijd is gespeeld.
En dan is er de ontlading met een fijne afterparty in het oergezellige café. Kees, de schat,  komt meteen met bitterballen aanzetten en een biertje. Hij ziet dat ik het een beetje te kwaad heb. Alsof het leven hier ophoudt.
" Dit was de mooiste tijd van mijn leven. Een groot cadeau. Tien jaar met Joop op de loop. " En ik laat m’n tranen even de vrije loop. Kees troost me: “Hey Jes, Je bent wel met de beste liedjesmaker die er is op pad geweest.” Hij snapt het. Dat was in 2013.

Vijf jaar later presenteren we een nieuwe cd. En hij heet: Voor Kees en Annie. Het moest zo zijn denk ik dan.



Op 14 februari mocht ik nog optreden op het Joop Visser podium met een Valentijnsprogramma, samen met Suzanne Groot op viool. 'Liefdesliedjes en verdrietjes'. Kees was er bij en hij zong mee, was vrolijk. Ik kon het gewoon niet bevatten als ik naar hem keek. Nog een dikke week te leven.
 De Schalm was omgetoverd tot een grand café met lange tafels, versierd met hartjes en verse bloemen op tafel en heerlijke gerechtjes. Zo liefdevol gedaan door Roel en zijn mensen. Wat een bijzondere avond. Met een lach en een traan en dankbaar om hier te mogen staan.


En nu is Kees dood. En Joop en ik zingen nog steeds samen. Wie had dat kunnen bedenken. Het leven zit raar in elkaar.
En helemaal als je het weet, dit is de laatste keer.
De dag voor zijn overlijden hebben wij hem nog mogen zien en knuffelen thuis in zijn comfortabele ligstoel met uitzicht op de wedstrijd PSV-Feyenoord (1-1) op het grote scherm. Hij was rustig en af en toe lachte hij , maakte nog grappen met Joop, citeerde nog een liedje: "Er zijn altijd zakken zat." Zijn ogen zal ik nooit vergeten, de blik, zo helder en zeker en toch ook zo hondsverdrietig. Dit leven kon hij niet meer leijden. Teveel pijn, te weinig Kees, gebonden aan een stoel, te verdrietig. Uitzichtloos.
Hoe droevig ook, toch ook mooi dat dit dan kan, dat je eruit kunt stappen .
En wij hopen dat hij zijn rust heeft gevonden. Het moet een bizarre tijd zijn geweest met de geplande dood, een sterfdatum om naar uit te kijken, alles wat je niet wilt en toch ook weer wel, dat je blij bent als het zover is maar ook niet, dat vreselijke gemis, de leegte , de uitputtingsslag voor hem en Annie en de familie maar wat een mooi afscheid heeft hij kunnen nemen van dit leven. In het volle bewustzijn van allemaal dierbare vrienden alles nog kunnen zeggen zonder hinder van enig decorum. Je keek recht in zijn ziel, in een waarheid in een echtheid in een doorgeefluik naar het eeuwige leven. En voor zover hij daar niet in geloofde hoop ik dat hij daar ergens nog eens iets van zich zal laten horen.

Dag lieve Kees,
We zullen jou en Annie altijd bij ons dragen. Dank voor alle mooie bijdragen.
Jullie blijven in ieder geval altijd samen bestaan al was het maar in de vorm van een cd.






zaterdag 29 december 2018

Kerstpiek. Alle Dagen Heel Druk.

Soms val je van het een in het ander. Met zingen valt er gewoon een hoop te zingen vooral in december. Dus je hebt allerlei verschillende dingen met zingen. Zo zing ik in alle kringen. En dat is wat ik het liefste doe.
Met kinderen zingen is één zo'n enerverend en inspirerend ding. Ik zing bijvoorbeeld met kinderen van basisschool de Kring. Voor de gelegenheid gedoopt tot 'De Kerst Kring Zingers'. Dat zijn 60 kinderen van rond de 10 jaar en wat hebben ze het geweldig gedaan met hun juffen. Daar ben ik dan vreselijk trots op, dat deze kinderen na 8 keer repeteren een kerstrepertoire staan te zingen als een goed klinkend blok op een bomvol schoolplein voor hun ouders en alle andere leerlingen en alles uit het hoofd en met plezier. Dank aan de school, de vrijwillige ouders, de leerkrachten en de kinderen voor dit mooie moment. En aan de weergoden, want het was Goddank droog. De foto's zijn een beetje donker want dat was het ook, de donkere dagen voor de kerst.
Maar met de kinderstemmen werd alles licht.
Een mooie traditie die we in ere moeten houden, wat mij betreft. 

Daarnaast zing ik wekelijks met mensen met dementie op de gesloten afdeling ( eindstation) in een verzorgingstehuis samen met Joop. Wij zingen dan liedjes van vroeger, Sint en Kerst, oud Hollands, de betere smartlappen tweestemmig met gitaar en liedjes en gezangen die dichtbij hen komen, bij hun hoop, geloof en liefde, gereformeerd, katholiek of atheïst. Bij hun afkomst, Amsterdam, Rotterdam of Veendam , thuis en verre geheugen. Dan blijkt dat muziek weer zoveel meer kan betekenen dan wat dan ook. Het biedt troost en herkenning en levert vreugde en saamhorigheid op. Even 'vergeten' ze hun ellendige omstandigheden. Prachtig om te zien wat er dan gebeurt met mensen die nauwelijks in staat zijn om nog te spreken, te bewegen en in pijnlijk verwrongen houdingen hun dagen moeten slijten, liggend of gebonden in een stoel. Ze lachen, klappen, zingen mee, de ogen worden levendig en een enkeling die dat nog kan, danst op het ritme van de gitaar. Het is puur en écht'. Net als bij de kinderen.

In het verlengde hiervan heb ik ook heerlijk gezongen met een zeer dierbaar clubje koorvrouwen om van te houden met de naam: 'De Noot is Hoog.' Of je er een -d of -t bij denkt , die noot, dat mag allebei. Maar wij zingen met z'n 7en mooie vierstemmige muziek , vooral tot ons eigen plezier en met kerst is dat natuurlijk hemels want er zijn zoveel prachtige kerstliederen en Carols in fraaie toonzettingen. Voor mij is dat net een snoepwinkel waar je niet kunt kiezen tussen de spekjes en de toverballen.
Nu zongen wij in een zorgcentrum en ook daar werd het doel bereikt: een beetje lieve, mooie saamhorigheid. Met een advocaatje toe!

Omdat muziek zo'n verbindende factor is vind je ook regelmatig gelijkgestemden. Mensen die ook met hun hele ziel en zaligheid hun instrument/stem bespelen en daarmee anderen blij kunnen maken.

Suzanne Groot is ook zo iemand. Zij speelt virtuoos viool en is initiatiefneemster van het project MuzIC waar ze als viooldiva op de I.C's va ziekenhuizen aan het bed speelt samen met haar vioolpartner Maria. Dat is om kippenvel van te krijgen. Zoals zij het zelf omschrijft: 'Pillen eruit en muziek erin", dat is wel waar het op neerkomt. Terug naar de menselijke maat.
En dan heb ik dus de eer om samen met haar muziek te maken. Daar leer ik veel van want zij heeft ervoor geleerd met alle conservatoriumjaren en ik breng weer liedjes en grappen in. Onze samenwerking is de ideale combi van klassiek met een kwinkslag, improvisatie met een traan en een lach, mooi en toch niet ordinair, ja eigenlijk heeft het alles in zich om te floreren.
Helemaal omdat er dan ook nog een geweldige vormgeefster bestaat die daar los op gaat.

Zie meikebrandsma.com  voor al uw originele illustraties :)


En zo komen wij allen tezamen. 'Het gaat om wat je samen bindt en niet om wat je scheidt, zei Jezus al altijd.'


Ons optreden in de knusse herberg van Noord Scharwoude , die vol zat, je kon bijna geen adem meer halen, was wel een hoogtepunt vanwege de optimale samenzang met medewerking van 'de Noot is Hoog', een eigen kerstkindje, mijn moedertje met haar nieuwe knie, publiek van boven het kanaal dat zelfs de wedstrijd van AZ moest missen en een vat zuurkool met worst toe.
Advocaatjes zijn lekker maar dit mag er ook zijn. Dank aan Aris en Corry.
Tussen alle bedrijven door in deze maand vol pieken, had mijn leukste dochter bedacht dat het gezellig was om naar Dusseldorf te gaan in een snelle flits of flexbus. Naar de kerstmarkt. Heeft u wel eens een kerstmarkt bezocht? Nou hou ik persoonlijk erg van kitsch en hoe erger hoe mooier en samen met haar is het altijd goed dus stapten wij vol goede moed in de flexbus. Drie uurtjes later kwamen we op het Haubtbahnhof van Dusseldorf en dat zag er behoorlijk grauw uit. We stortten ons daarom maar vol overgave in het circus van de kerstmarkt en die bestond uit zogenaamde gezellige blokhutten opgesteld tussen de lelijke flats en hoogbouw met vooral veel sfeerverlichting en glühwein.

Ik had het mij wat romantischer voorgesteld met mooi zingende koortjes en Dickens achtige taferelen maar hier was het een en al lelijkheid en Bratwurst en op zich is dat heus niet vies. We gingen ook nog in het Riessenrad dat uitzicht bood op de Rijn en een verder nare stad. Maar we hebben viel spass gehat.
Het hotel lag tussen de tram, de snelweg en het spoor in geklemd maar van binnen was het super toll mit Netflix en een goed bed, het was schoon en gemutlich, hip.
Het schijnt een keten te wezen. Net als Mc Donalds maar dan anders. Na een lacherige nacht mochten we nog een dag rondzwalken op de kerstmarkt en een goeie schnitzel verorberen in een erg degelijk Duits restaurant met veel gesnauw. De serveerster zat duidelijk aan de cocaïne gezien haar gesnuif en wilde ogen, gegooi met de glazen en gestamp met de laarzen. We durfden haar niets meer te vragen. We kochten nog enkele fraaie ornamenten voor in de boom en een broodje voor in de bus. Ik nam nog een lekkere appelbol voor de ultieme lol.

De flexbus zou ons in het getto van Dusseldorf oppikken om 17.00 uur en wij stonden daar braaf een half uurtje van te voren te wachten want wilden hem beslist niet missen. Toen kwam er een melding op het mobieltje: 'De bus komt een half uur later.' Scheisse! Aber wir dachten, dat is jammer maar we houden het nog wel een half uurtje vol in -3 met een koude oostenwind en veel ongure types en geen leuke kroeg in de buurt. We gingen hinkelen. 'Ping!' De bus komt een uur later. Dat was geen scheisse meer maar gewoon kut. Wat nu. Toen zijn we maar een blokje gaan lopen langs de snelwegen en het verkeersplein leuk overgestoken en uiteindelijk in een dartkroeg beland met nog meer ongure figuren. En na een half uur weer terug naar de flexbushalte. Je wilt hem niet missen he die bus. 'Ping. De bus komt over een half uur."
Nu werd ik wel een beetje wanhopig. We bedachten een alternatief plan. De trein. Dat kost je dan 100 euro en vier overstappen maar dan kom je in ieder geval thuis. Als ie nu niet komt nemen we de trein. Maar hij kwam. Met een oververhitte chauffeur. Het kwam allemaal door 'Strassburg'. Alles zat dicht. Door de kerstmarkt idioot. Je moet daar ook niet heen gaan, zo'n markt. Het trekt rare types aan die dan in gaan rijden op mensen of om zich heen gaan schieten. "Het moet eruit, zegt de thearpeut!' Nou de chauffeur was helemaal over zijn theewater en toen kwam hij tot overmaat van ramp met de melding: Meine Damen und  Herren, entschuldigung aber das Toilet is auch kaput. "
Nou toen knapte er iets in mij, want dat ging ik zeker niet halen! En ik vroeg hem om dan halverwege even gezellig te stoppen bij een schone benzinepomp voor een sanitaire stop en dat deed hij met veel gezucht, want hij was al zo laat, maar de hele bus moest nodig en we stonden in de rij voor zo'n klaphekje en daar zijn we uit protest onder door gekropen omdat ie het niet deed en er zijn grenzen aan wat een mens kan hebben.
Middernacht kwamen we aan op een troosteloos Sloterdijk en rijk met de gedachte, wat heb ik toch een heerlijke dochter en: 'Het had nog heel veel erger kunnen zijn. '

Daar moest ik eigenlijk een week van bijkomen maar dat kon niet want Joop en Jessica gingen de volgende dag naar de Lutte om te zingen op een besloten partij in een sfeervolle herberg: Het Ros van Twente. Hoe leuk is dat als je dan zulke fans hebt. Een hele bus vol. 'De Lutte uit, altijd lastig.'

In de herberg zongen wij voor een zeer aandachtig en prettig publiek van Groningers tot Twenten, van psychiaters tot patiënten en van jong tot oud, van zoet tot stout. We kregen koek. En een boek.

En toen kwam er nog één eindsalvo. Pal na de kerstdagen, de 27e dus in Boxmeer. Daar wordt het niet minder van. Theater de Weijer heeft ons gevraagd om daar te komen spelen in hun super gezellige ambiance van theatercafé. Met goed geluid en licht en bloemen, broodjes en hapjes in de kleedkamer. Hartelijke Brabantse gastvrijheid!

Dat komt eigenlijk door Anne Soldaat die dat heeft gevraagd toen wij samen met hem en Tim Knol speelden in een soortgelijk café in Eemnes. En omdat dat zo leuk was, hebben we dat gedaan.

Zo kom je nog eens ergens en zo was dat dus ook heel snel uitverkocht na de **** van het NRC voor de cd Voor Kees en Annie. Je kunt zomaar populair worden in dit vak.
En dit was echt een heel goed, fijn slot optreden van het jaar in een zeer enthousiaste zaal vol warme lieve mensen met een stormloop op de cd verkoop na afloop, kortom, we zijn weer eens ontdekt.

En zeker na deze ingezonden brief in de Volkskrant. 
Zeer sportief dat ze 'm hebben geplaatst.
De Volkskrant is een fijne krant. 

 
 Gelukkig Nieuwjaar dan maar. Blijf zingen en spelen dan zul je je niet vervelen, is een West Fries spreekwoord.

xx Jessica.










 

December 2018. 'Voor Kees en Annie' maakt furore.

Wij hebben behoorlijk toegeslagen in de donkere dagen. Vier optredens van J&J in december met goede afloop. En alle reden tot dankbaarheid, alleen al vanwege het feit dat we de mogelijkheid hebben om nog steeds vrolijk samen op te treden los van alle dan wel geen publiciteit. Maar nu zijn we ontdekt! Er is geen weg meer terug. De dreiging van het grote succes ligt op de loer.  We kregen een echte recensie.
Hier zie je het dus staan: ****  in het NRC dames en heren en dat heeft ons geen windeieren gelegd want de bestellingen gaan als een gek. We hebben nog nooit zo hard moeten werken.

Ook de Telegraaf  heeft een positief stuk geschreven over de cd 'Voor Kees en Annie'. Wij zijn vanaf nu dus Telegraaf lezers.
En het blad Argus kwam met een weliswaar goed bedoeld maar oudbakken verhaal.
De Tubantia kwam met een fors ingekort verhaal weliswaar met fraaie foto.

Het Haarlems Dagblad met een frisse blik en aardig verhaal.

En ook op de radio zijn we gedraaid en dat mag in de krant. En dan hebben we het niet over het programma 'Andermans Veren' waar enthousiaste Kick verschillende nummers laat horen zoals: Afghanistan, Kleine Anna en 'Het gaat om wat je samen bindt en niet om wat je scheidt', maar over NPO 4 die het nummer heeft gedraaid: Heel veel mutkuziek op radio 1. En dat nummer krijgt veel bijval ook van collegae muzikanten die schijt- (met een lange ij) ziek worden van de Engelstalige bagger die je dagelijks hoort op de radio. Kortom, dat lucht op zo'n lied en het schept een band.

En dan is er nog de Volkskrant.
De brievenrubriek dan.
Sportieve krant.


Dank allemaal voor jullie support en volgend jaar maken we dus geen nieuwe cd.
We zijn te boeken voor uw besloten partij en de cd's zijn te bestellen via de website : www.joopvisser.nl
(Het kan even duren maar dan heeft u ook wat. :)
Namens  Joop en Jessica , de twee kune kune varkens bij Theater de Wegwijzer en hun naamgenoten wensen wij U een Gelukkig Nieuw Jaar. 'Dat het u allen maar goed mag bevallen en niet te zwaar.'





maandag 8 oktober 2018

 Terugkeer naar Zeeland                                                                    7 oktober 2018

'Hart van mijn land, ik ben weer terug
in het waaien van uw volle zomer
Lig lui en languit op mijn rug
Weer thuis, en nog dezelfde dromer'


Hans Warren schreef  het beeldende gedicht: 'Thuiskeer naar Zeeland' en Joop heeft er een lied van gemaakt. En het is zo mooi. Het is heimwee pur sang naar dat fraaie landschap, het licht, de lucht, de zee maar ook naar de zangerige taal en de jeugd. Het is de terugkeer naar de kindertijd, naar het gevoel van thuiskomen.

'Klank geur en kleur, zinlijk herkennen
De karper op de waterplas
Het hooi, zingende Zeeuwse stemmen
De zoete bonen, het prille vlas

Ik lig, ik ben terug, ik droom
Uw dromen in een blijde schemer
Ik werd weer kind, ik werd een boom,
een plant, een lied, een stukje Hemel."


We rijden met de Kia op zondag over de hooggelegen dijkjes, door de zwarte kousen dorpen waar drie soorten gereformeerde kerken variërend in 'zwaarte' boven elkaar uit toornen en dat is een zonde, dat rijden op zondag want je ziet ook geen hond op straat. Zeeland is opgesloten in zichzelf, verstikt, benauwd, doods, en Joop mijmert wat over het Veerse Gat. We rijden langs het Veerse meer en over de oerlelijke Zeeland brug die de hele Oosterschelde heeft verknald.
Joop is een halve Zeeuw. En het bloed gaat waar het niet kruipen kan.
Dat mysterieuze, serieuze donkere herken ik dan weer in het 'Kune Kune' varken met de naam Joop! De gelijkenis is treffend. Joop is de donkere, Jessica de blonde versie.


Dames en heren, tadammmm, dit is echt bijzonder. Hoe vereerd kun je zijn. Je kunt vernoemd worden naar een orchidee, een tulp, een straat of een busstation maar hier lopen zomaar in Zeeland in het dorpje Nieuw en Sint Joosland bij het theater De Wegwijzer, bij Trudi en Arnout, twee Kune Kune varkens rond met de namen: Joop & Jessica, oftewel samen: Het Succesvolle Duo. Mooier kunnen wij het niet vinden.
Ze zijn om op te vreten. En heel intelligent bovendien.


Joop is de donkere pretty-boy , een weliswaar 'je-weet-wel' varken, want anders was ie niet te harden. En dat is voor Jessica, de blonde zeug ook weer niet helemaal vol te houden. Kijk, een beetje Beer moet minstens vijf keer per jaar dekken anders raakt ie gefrustreerd en dan heeft ie ook minimaal drie zeugen nodig, dus ga daar maar aan staan. Die oerdrift. Het zijn net priesters. Wij zingen dan: Het moet eruit, zegt de therapeut!'  'Joop' heeft zijn slagtanden en z'n manlijkheid dus in moeten leveren en dat maakt hem tot een flexibel, gezellig en makkelijk-om-mee-om-te-gaan varken. Daar herkent Joop zich dan ook helemaal in. Daarentegen blijkt 'Jessica' een oer lui varken dat maar met veel moeite haar nest uitkomt en dan ook nog vrij chagrijnig loopt te knorren.' Altijd allemaal verkeerd.' 'Als Joop niet uitkijkt , krijgt ie zo een ram van Jessica", vertelt Arnout, de allround man van de Wegwijzer." Zij is nogal dominant, vooral als het om eten gaat."  "Haha", lacht Joop die zich daar helemaal in kan vinden. Jessica knort vervaarlijk.
Maar Joop laat zich heus niet koeioneren door een varken.
Hij heeft zelfs een lied gemaakt met de titel: Twee varkens. 'Dat lied was er eerder in zijn hoofd dan deze twee varkens, maar nu past het helemaal."
Dat vind ik zo bijzonder aan Joop, dat ie al weet wat er is voor dat  het er is.

'Ze waren altijd samen geweest, hun hele leven een groot feest
maar nu was het wel een beetje druk, in de volgeladen truck
refrein
Twee varkens op weg naar het abattoir, ze hielden zoveel van elkaar
twee varkens op weg naar het abattoir en ze hielden zoveel van elkaar

Het ruimste kot, het beste voer, de lieve kinderen van de boer
Ze hadden alleen maar genoten, gescheten en gevroten 
refrein

Daar gingen ze dan, gezond en wel, naar hun einde kort en snel
En wisten ze met z'n beiden, de dood gaat ons niet scheiden
refrein

Dat is toch een juweeltje. Als ik de Partij van de Dieren was, had ik 'm als tune genomen.
We zingen ons hele nieuwe repertoire in dat fijne theater met het Hemelse plafond,

Het  superpubliek zingt geweldig mee met 'het had nog heel veel erger kunnen zijn, er is soep na afloop in de foyer en verkoop van de nieuwe cd, het is een feest om hier te spelen met de gastvrije Trudi en Arnout die koken, bakken, stoven, met hun food- truck toeren , troetelen, knuffelen en buffelen en onvermoeibaar strijden. 
De dood gaat ons niet scheiden. Lang leve de Wegwijzer!

Dikke knuffels van Jessica en hier ziet u heel kort en knort, hoe wij onze naamgenoten ontmoeten en begroeten.
Joop en Jessica, Het Succesvolle Duo: