woensdag 12 september 2018

Oehoe!!                 Ben 82    
illustratie: Meike Brandsma, kleindochter
 
De wijze uil stoot bedachtzaam en in zijn eigen schaduw. De jaren gaan tellen. De punten minder. "Het leven is een aflopende zaak", mompelt hij. Zijn verjaardag is per definitie geen reden tot vreugde. "Weer een jaar dichter bij de dood." Zijn helder blauwe ogen onder de zware leden zien de ballen in het driebanden klein of groot. Hij zucht en denkt, rekent en tuurt, zijn hart klopt onregelmatig en hij plant de kromme vingers in het groene tapijt. 'Defensief spelen.' De keu glijdt ritmisch maar stug over de rug van zijn klamme hand. Stroef. Oef. De benen zijn zwak, de handen trillen. De ouderdom laat zich gelden.
Verdomme, niet het oud worden is het probleem, maar het jong zijn. De geest, de bezieling, de wil, het presteren het doelgerichte bezig zijn op eigen terrein is volop aanwezig. Aan prestatiedrang geen gebrek. "Je moet toch een doel hebben." 
Ik Ben. Dus ik biljart.
En graag een beetje op niveau. Winnen is belangrijker dan meedoen zeiden ze altijd al bij de Olympische Spelen.
De achterhand leidt, net als in de dans, dat is gevoel, ritme, veerkracht, afstoot, cadans. Hoe subtiel is dat spel met de drie ballen en vier banden. Waar raak je 'm, hoe raak je 'm , hoe hard raak je 'm , en wat hou je over. Kortom, dit is een metafoor voor het hele leven.  Een moeilijke puzzel die je op verschillende manieren op kunt lossen. Over wit of over rood, gevoel of verstand, met links of rechts effect, het is net een politiek gevecht. "Ik stem CDA."
Biljarten mensen, daar komt heel veel bij kijken. Het is intenser dan Zenn en Yoga tegelijk, het is geduld, ontspannen inspannen, het is techniek, tactiek, intimidatie, frustratie, het is incasseren, het is controle, het is vermaak, het is tegen je verlies kunnen, het is gezelligheid, het is veel appelsap drinken en moeten pissen, het is twee witte en een rooie, weer een dooie, het is ouderwets, Perzisch tapijtje en een pijp roken in de kroeg, kringelende rook in het gele licht, mannen met dikke buiken , hangbuikzwijnen op het  groene laken met één been in de lucht in te strakke gilets, luidruchtig gelal aan de bar en dan toch: concentratie, het is een scheidsrechter die met zijn handen op zijn rug  zegt: " En nog twee", het is een scorebord dat niet liegt, het is blauw krijt, het is een tergend langzaam tempo, het is de tijd, het is de snelheid die je inhaalt, de klok, die tikt, steeds sneller , het is wachten en nog eens wachten op je stoeltje terwijl je tegenstander in een flow zit, het is voor en tegenspoed en het is jouw fluisterstem op de T.V met een visie. Het is jouw leven. Het zijn de grote biljarters die jij hebt verslagen, Ceulemans en  Jaspers. Het is jouw biljarthuisje in de tuin, waar jouw passie hangt, waar de trofeeën staan. Het is biljarten in een wedstrijdteam met twee kleinzoons bovendien.
Dat is toch bijzonder Ben en dat Ben jij ook. Ik zeg: Tel je moyenne/ zegeningen één voor één en vergeet er geen. xx
 
 
 
 
 
 
 

maandag 10 september 2018

Illustratie van Meike Brandsma , een sprookje. Er was eens een huis met gras op het dak.

    Illustratie : www.meikebrandsma.nl

Er was eens een huis met gras op het dak. " Dat is lekker!', dachten de dieren die net weggelopen waren uit de kinderboerderij van Groenendaal en dat sappige gras zagen op de foto in het Haarlems Dagblad. Het water liep ze al in de mond. "Maar hoe komen wij in Godsnaam in die Muntstraat en dan op dat dak?" vroeg Wip de Kip zich af. " Laten we gewoon de bus nemen en dat eens gaan vragen", sprak Gijsje geit.
 En zo stapten J. de Pauw met zijn vrouw Vera en Gijsje Geit, zijn drukke gezinnetje met in hun kielzog het vrolijke varkentje Naffie en de haan Napoleon met zijn kip Wip op een mooie zonnige dag in September uit de Zuidtangent bij de halte: Europaweg. "Nou, zeg, dat is een plek waar de ratten geen brood van lusten. Wat een afschuwelijke weg. Daar wil je toch niet dood worden gevonden. " Knort Naffie." Moet je zien, één en al grijzigheid dat asfalt en die hoge flatgebouwen. Wat kunnen mensen toch lelijke dingen bouwen."
"Jij doet altijd zo negatief", stuitert Gijsje, ''Het is toch leuk dat juist hier zo'n vriendelijk milieu wijkje is gekomen. Een buurt om van te dromen voor de dieren en de mensen." Jeroen , die zoals altijd haantje de voorste is, heeft met zijn elle bogen naar buiten de leiding overgenomen van Napoleon en loopt nu pontificaal voorop. Zijn vrouw Vera de Pauw, voormalig aanvoerster van de Oranje Leeuwinnen en nog behoorlijk chagrijnig over de nederlaag tegen de Noorse vrouwen, volgt haar man altijd trouw en de geitjes Do Reet Mi Fa Scheet en Sol maken als geinige lol met hun gemekker en ADHD gedol. Naffie heeft het een beetje zwaar want ze lopen haar te hard van stapel. 'Kan het was zachter!" Zij kan ze niet bijbenen en begint te knorren en morren.  Bovendien houdt zij meer van modder dan van dat groene gras, het is haar allemaal veel te gelikt. Te schoon. Maar goed, zij wil geen spelbreker zijn en hoopt op een berg biologische schillen. Een beetje rot dat is het lekkerst.
"Klop,  klop." Jeroen klopt aan bij nummer 19. "Hallo, heeft u misschien tijdelijk een plek op uw dak voor ons, wij zijn ver van huis en hebben  honger."
"Nou nee hoor," zegt de mevrouw die een groot konijn in een hok heeft gestopt, een Vlaamse Reus, die daar niet eens in past, "mijn dak mag niet beschadigd worden door jullie uitvreters. Ga maar in de berm grazen." En ze zwaait de serredeur met een klap dicht.
'Poeh!" Jeroen Pauw, die normaal gesproken niet gauw op zijn mondje is gevallen, spreekt zijn vrouw en vrienden toe: "Dierbare vrienden, houd moed , we gaan in hoger beroep, we vinden vast een plekje ergens verder op het dak." Ze bellen aan op nummer 21 en daar hangen slingers en klinkt vrolijk gelach van een klas vol kleine kleutertjes. Er doet een kindje open met een feestmuts op. Jeroen vraagt of  ze ook even binnen mogen komen omdat ze best dorst hebben en trek. En ook wel een stukje taart lusten. Maar het meisje zegt: "Nee hoor jullie mogen niet op  mijn partijtje komen, jullie zijn veel te druk." En ze gooit pardoes de deur dicht.
"Nou moe", zegt Jeroen de Pauw, "Dan gaan we maar naar de bioscoop. We moeten toch ergens kunnen uitrusten en dan eten we maar een zak popcorn." Maar Napoleon wordt driftig , pleegt een coup en zegt stellig: " Kukelekeuuu, nee, dit laten we niet op onze kop zitten, dit hoeven wij niet te pikken ook al zijn er kippen bij zonder kop, we proberen het nog één  keer, op nummer 23, daar brandt een warm vuur, Fraternite, Liberte, Egalite!!  d' akkoord? Drie maal is scheepsrecht."
Naffie ziet het somber in maar zijn buik knort zo hard dat hij toch hoopt dat nummer 23 een paar aardappelschillen uit de groenbak over heeft. Het is per slot van rekening een milieu wijk. Ze bellen aan. "Tring tring! " Een klein vrolijk meisje doet open. Ze heeft blonde staartjes en allemaal gekke kleren over elkaar aangetrokken. Ze staat te zwieren met twee hoepelrokjes achterstevoren en binnenstebuiten en drie verschillende shirtjes over elkaar aan en daaronder draagt ze grote groene kaplaarzen maat 42 die tot haar liezen komen. Ze heeft een vergiet op haar hoofd en een grote rode geschminkte clownsmond. Ze zegt: "Hallo meneer de Pauw, wat ben je mooi, kom maar binnen hoor want ik ben nog even bezig met kleren passen en dan gaan we straks spelen en dansen. Ik dans met de gans en ik trouw met de pauw, tralalala!"
De familie de Pauw, Geit en het varken zijn blij dat ze zo vriendelijk worden binnengelaten in het gezellige huis met wel 30 loslopende goudhamstertjes over de houten treinbaan en in het poppenhuis en ploffen vermoeid neer voor de gloeiende houtkachel. Het ruikt er naar appeltaart en er staan kabouters op de schoorsteen en voor het raam. Het meisje zet het vergiet van haar hoofd. Er loopt een hamster op haar schouder." Aangenaam. Dit is Snuitje en hij heeft een dwarslaesie. Dat komt omdat ik haar per ongeluk een keertje heb laten vallen, want ik laat vaak dingen en dieren vallen maar daar kan ik niks aan doen. Ik ben een beetje onhandig soms. Ze heeft er geen last van hoor, ze loopt alleen een beetje moeilijk. Snuitje is wel al heel oud in haar lijfje maar toch grappig. Ze is mijn lievelingshamster. Maar als zij dood gaat wil ik graag een baardvaraan of gezellig geiten op ons grasdak. Ik wil dat altijd al maar het mag niet van de buurt. Er mogen nog geeneens klaprozen op en korenbloemen. De grote mensen zijn heel streng en bang voor onkruid en vreemde vogels. Maar ik ga vaak stiekem op het dak met de hamsters. 's Nachts he, want het zijn nachtdieren. Maar nu ik jullie zie word ik zo blij als een geit!  Mijn allerliefste dier, na de hamster, is toch wel een geit en varkens en kippen. Als ik jarig ben dan ga ik met mijn partijtje naar de geitenboerderij met mijn vriendinnetjes en dan mogen we de babygeitjes een flesje geven, dat vind ik zo ontzettend leuk. Maar vandaag ben ik verdrietig want mijn buurmeisje is jarig en die heeft mij niet uitgenodigd op haar feestje. Ze vindt mij te druk. "
 "Ahh', zegt Napoleon," dat herken ik, maar dat ligt niet aan jou hoor, ze vond ons ook al te druk. Betrek het niet op jezelf. Doe je ding. Laatst hadden wij twee hele lieve mensen vriendjes, een broer en een zus ergens uit Verweggistan, en die werden ook zomaar bijna weggestuurd terwijl ze hier al hun vriendjes hebben. Sommige mensen zijn zo hard, die zijn denk ik gewoon bang. Ze zijn bang voor vreemde eenden in de bijt. Of rare geiten op het dak. Terwijl er toch niets leukers is dan een gezellige geit. En de pauwen geven zoveel kleur, het maakt het dak een stuk minder saai toch?" " Zal ik mijn veren eens voor je uitsteken? " En Jeroen schudt en pronkt met al zijn veren terwijl Napoleon staat te kraaien en Naffie met zijn kop in de groenbak graaft. De geiten zijn op de bank gesprongen en Wip de Kip legt uit pure vreugde een blij ei. Het is een gekakel van jewelste.
"Kom, we gaan het dak op", roept het meisje. "Dan mogen jullie daar lekker grazen en rollenbollen en zonnebaden. Moet je de zon hier zien, die is zo groot. Maar jullie moeten wel alleen op nummer 23 blijven hoor, anders gaan de buren klagen en wordt je misschien wel teruggezet in de kinderboerderij.
En dat deden ze. Ze bleven alleen op het dak van nummer 23. En ze leefden nog lang en heel gelukkig.

maandag 3 september 2018

Over Haarlem het Jan en Piet museum en honden

Dames en Heren, Haarlem is een fijne stad. Het is de eerste zondag van september en we genieten van mooi weer en goddank het einde van de vakantie.
 "Haarlemmers zijn blij dat ze Haarlemmers zijn blij dat ze Haarlemmers zijn blij dat ze Haarlemmers zijn blij", zingen Joop en Jessico dan blij.
Ja dames en heren, Jessica is nu een Jessico, dat moet kunnen. In Haarlem kan dat. Daar heb je ook een speciaal zebrapad. Kleurrijk en gay, zeg maar kei-vrolijk. Voor alle gezindten.
Haarlem heeft het helemaal, voor mens en dier veel vertier. Wat je dan voorbij ziet komen op zo'n eerste zondag in September aan het Spaarne. Bazen en boten en honden.
Sommigen moeten een zwemvest om terwijl ze toch de hondjesslag kunnen zou je denken.

Deze heeft een haaienpak aan om maar gevaarlijk over te komen. Maar in feite is het een bange poeperd, hij staat te trillen op z'n pootjes. Awwhhh..
Deze ziet een andere hond :Wat een lekker stuk. Zo mooi wit en zacht. Hij fluit naar haar.
En ze wil wel overspringen maar met die haaien in het Spaarne durft ze niet.
En zoooo leuk is nou ook weer niet , nee ze valt toch meer op een iets minder soft type met een kort pittig kapsel en een beetje vrolijker soort met meer energie. Kijk, die is wel de moeite waard maar hij vaart zo hard dat ze geen eens een knipoog kan geven . Hij ziet haar niet eens.
Ze droomt wel van een grote liefde hoor en is best jaloers op die stelletjes die zo gezellig samen varen over het Spaarne
                          
Maar dat is ook weer niet zaligmakend he, want de meeste koppels die zij kent zijn al jaren uitgeblaft. Zitten maar een beetje voor zich uit te staren op het Spaarne. Nou dan kun je beter maar je zinnen verzetten en lekker naar een trommelcursus gaan. Dan hoor je nog eens wat. En kun je lekker op een trommel slaan, allemaal vitaal en tegelijk olv P. Zwaanswijk! Dat is pas leuk.
En dan zie je ook  mooie portretten. Die zijn dan geschilderd door Piet van het Jan en Piet Museum.  Als mijn Sjors nog leefde had ie hier van moeten huilen van ontroering, dat weet ik zeker. Sjors was best kunstzinnig en gevoelig voor decor. En moet je deze zien!
                             
De sfeer in het Jan en Pietmuseum is prikkelend prettig. Want het is een soort rariteitenkabinet waar de mens ook maar moet zien hoe ie het redt.
En zo is het maar net. Het leven is toch een absurde zaak eigenlijk.
daarom zeggen wij: Forget about Trump, lets get drunk.
 
Dat wisten de heren Statler and Waldorf ook al.
 
Maar over honden gesproken, de baas gaat op zijn hond lijken en andersom ook.
 


 

dinsdag 31 juli 2018

Blommenkinders 2018, een groot feest van herkenning!
In die zinderende zomer waar nooit een eind aan zou komen ook niet in je mooiste dromen ook al zijn er genoeg Neanderthalers die er niet naar talen die stikhete zwoele zomernachten waar slechts een dun katoenen lakentje volstaat en de mensen korte lontjes krijgen van al dat zweten en hijgen in de komkommertijd waar de kranten vol staan van de record hittegolf en bloedrode maan, daar is maar een groot gezamenlijk verlangen : je verliezen in een of ander festival.
Laat er nou net een windhoos langs Roosendaal geraasd zijn. De opperbeste organisatie heeft 'm wel even geknepen. De parasols vlogen zo de lucht in en zijn nooit meer teruggevonden. Maar de Heer heeft gezorgd voor goed weer. Goddank. Zo gaan J&J met de Kia op een kalme zondag richting Roosendaal en ontwaren vreemde kostgangers op de snelweg van het leven. Zo rijden wij gezellig achter een oude Mercedes met grote gotische letters Motörhead op de moterkap , duidelijk een zware Metal fan en de man achter het stuur draagt een cowboyhoed en heeft lange rode haren en een van Nelle zware shag in zijn mond en ik hoor hem zingen: Ben ik te min, ben ik te min omdat jouw pa een grotere kar heeft dan de mijne.
Dus die zal ook wel naar het Blommenkindersfestival gaan. Want daar houden ze wel van oude rockers die op het charmante Armand podium tekeer kunnen gaan. Massada, the Beatles maar dan een hele goeie versie, Jim Croce , U2, Elvis Presley, Supertramp en als klap op de vuurpijl : Elly & Rikkert en Joop & Jessica. Kijk dan ben je in goed gezelschap.
En zo gaan wij er tegenaan met een hoop min of meer uitgestorven  'protest' liederen. Lekker links en rechtsom schelden op de stomme maatschappij. De Managers, Heineken is een harddrugdealer, Ach ja het onderwijs het kermistent departement van consequent incompetent en permanent faillissement, kortom het zootje, met achteraan de gek van wie ze eten, de gek die voor de klas is blijven staan. Over systemen die niet deugen en mensenwerk, over dieren die door mensen slecht behandeld worden, Twee varkens op weg naar het abattoir, ze hielden zoveel van elkaar, over de eindeloze liefde en over troost , over de dood, de zwerver, maar vooral ook over het kind dat vrij is en speelt, droomt, eigenwijs is en zich niet verveelt. Over de verschillen tussen al die kinderen in de klas en dat ze ondanks die verscheidenheid  met elkaar verbonden zijn want het gaat om wat je samen bindt, en niet om wat je scheidt. Dat zou Stef Blok ook eens moeten leren die meneer van Buitenlandse zaken. Daar wordt de wereld toch een beetje mooier van. Een romantische, liefdevolle verdraagzame Blommenkinders wereld. Hoe moeilijk is dat toch helemaal? Doe gewoon aardig. Wees welkom.


En als troost lied zingen we dan allemaal: 'Het had nog heel veel erger kunnen zijn.' Na ons optreden tegen de bonkende herrie in van de harde rockmuziek wordt er een vrouw onwel. We hopen niet dat het door ons komt. En Elly en Rikkert staan klaar voor hun optreden maar er komt eerste een ambulance. Een naar moment. Elly  vraagt om een gebedje voor die vrouw en ik bedenk mij dat het gewoon mooi is als je even met een groot gezelschap gepaste stilte en aandacht kunt hebben voor deze vrouw en wie weet wat de Heer er mee doet. Ik merk dat ik echt even een schietgebedje doe. Als het echt en oprecht is, is het altijd goed.
              Nog even op de foto met lieve fans!
                               met dank voor de foto's van Herman Belgers
                               gezellig publiek en topvrijwilligers, hartelijk dank!
En wij rijden terug in de Kia en we worden ingehaald door een Mercedes. Dit keer een nieuwe. Met op zijn dak, net als een taxi, een bord met de tekst : Volg mij ❤Jezus. Dat is een teken. We kunnen hem niet bijhouden, want hij rijdt wel alle Jezus hard, zegt Joop.

zondag 8 juli 2018

Over Puur Geluk gesproken!


Soms ontmoet je toevallig iemand gewoon op straat en voel je een klik. Zo stonden wij tijdens de kerstdagen met een gezellig stel zangeressen  voor de gelegenheid de 'Kerstmutsen' genaamd, ouderwetse Christmas Carolls te zingen rond een vuurkorf voor Atheneum Boekhandel toen een heel enthousiaste meid ons aansprak met de vraag: ' Zijn jullie te boeken? Ik vind dit zoo mooi!'  Zo raakten wij aan de praat en de mail en van het een kwam het ander zoals dat dan gaat. Dat zijn de leukste dingen. Spontaan, enthousiast en professioneel er tegen aan.
Michelle Gerlofsma leidt een dansschool met een paar honderd leerlingen van piepklein tot groot met allerlei soorten dans, van klassiek tot hiphop van showballet tot breakdance. En al haar leerlingen mogen nu in de Schouwburg van Velsen voor twee keer een volle zaal laten zien wat ze kunnen. En dat vergt een mega-logistiek talent en adequate hulp van trotse ouders. Achter de schermen wordt hard gewerkt. Al die tasjes met broodtrommeltjes aan de kant en het middenpad moet vrij blijven voor een sprint naar het toneel!


En dan al die kinderen in mooie kleertjes hijsen, haren prachtig invlechten, schminken en op de juiste plek in de coulissen laten wachten, stil laten zijn, en alles met een lieve, aanmoedigende , super positieve instelling en toch streng en kordaat. Dat is de ideale juf denk ik dan. Zo krijgt ieder kind de kans om zich goed te ontwikkelen en ontstaat er een veilige, harmonieuze sfeer door de samenwerking van de grote en de kleine kinderen. Zo lief om te zien. Volgens het principe: Jong geleerd is oud gedaan.



En daar mogen wij dan een stukje bij zingen ook in speciaal voor ons gemaakte Dickens-achtige kleding, vrijwillig genaaid door twee geweldige vrouwen. We krijgen allemaal een eigen zendertje om net als de kinderen. Daar is de geluidsman wel even mee bezig en dat gaat allemaal ook gedisciplineerd in de rij maar toch ontspannen en vrolijk. En het klinkt goed. Wij zingen vierstemmig close-harmony terwijl het publiek binnen komt en de kinderen als een soort stilleven langzaam ontwaken en wij samen met de kinderen zingend eindigen in een kanon. Een krachtig begin van de show. En dan springt er een kleine talentvolle Sjakie op het podium en kan het verhaal van Roald Dahl beginnen met het thema: Puur Geluk. Het is een wervelende show zonder gelikt gedoe met heel veel afwisseling door de verschillende muziek en dansstijlen en kleding en ontwapenende kleutertjes aan de hand van grotere meisjes. Wij zijn puur gesmolten op deze mooie zomerse dag in een warme wintervoorstelling.
En zo heb ik dit persoonlijk ook ervaren, als een stukje puur geluk. Met nootjes.
En als je niks doet, gebeurt er ook niks.:)




    Ervoor /  Erna.

De zangeressen van koortje 'De Noot is Hoog', voor al uw calamiteiten en festiviteiten.
contact: Jessica van Noord, jessikameel@gmail.com

dinsdag 26 juni 2018


   Wij zijn in de wolken met onze nieuwe cd: VOOR KEES EN ANNIE!
De cd bevat 21 nummers, voornamelijk nieuwe liedjes die nooit eerder zijn opgenomen uit de verschillende series: De maatschappelijke-, aardrijkskundige-, dieren-, romantische-, vaderlandse-, meezing- en kinderserie. Kortom, zeer gevarieerd. Het hoesje is ontworpen door Meike, begenadigd illustrator en toevallig mijn dochter, zie www.meikebrandsma.com voor meer werk, einde mededeling reclameblokje:)
Het is een West Fries landschap omdat hij opgedragen is aan twee diep West Friezen. In een wolk staat: Voor Kees en Annie.
Kees en Annie zijn de geweldenaren van Dorpshuis de Schalm in Westwoud waar wij vele malen hebben opgetreden en waar het voelt als thuiskomen. Wij vinden het leuk om deze cd op te dragen aan hen, als hommage, als verrassing. Zo hebben we nu vier cd's gemaakt met voor ons speciale mensen in de titel: Voorleen, Voormary, Voor Thea en Ben en dan is deze: Voor Kees en Annie! Wij hebben deze cd afgelopen zaterdag 23 juni ten doop gehouden op het Joop Visser Podium in de Schalm. Het is dus tevens een cadeau-cd, omdat je 'm cadeau kunt doen. Maar niet elke cd is zomaar een cadeau-cd. Zo is elke bon ook niet meteen een cadeaubon. Maar dit is dus een bewuste cadeau-cd. Daarom is er nóg een wit wolkje waar je dan met een zwarte stift in kunt schrijven: 'En voor...'
En dan kun je daar een nummer aan toevoegen voor die persoon. Zo is Kick er ook en erg enthousiast over de hele cd maar vooral over nummer 7: Afghanistan, dus schrijf ik in dat witte wolkje: Voor Kick, nummer 7. Vet kicken toch.
De Schalm ligt er vertrouwd bij. Het vriendelijke dorpshuis met de flipperkast, het biljart, de grote bar, de gymzaal, de Perzische tapijtjes, de koperen toog en soep naar afloop. We gaan lekker zingen en het wordt een van onze leukste optredens, vooral door de sfeer in dat geweldige Dorpshuis vol echte mensen, zonder opsmuk, lieve fans, familie, aanwezige kinderen en grote kleinkinderen, recht voor z'n raap, eerlijk is eerlijk. Het is een warm bad. Dankbaarder kun je niet zijn. Het is helemaal goed zo.
   Onthulling van de cd, met een duim op het wolkje: Voor Kees en Annie


De cd is te koop bij Joop: U kunt 'm bestellen via de site www.joopvisser.nl . Of natuurlijk na een optreden, dat is nog veel leuker. Of als ik u toevallig ergens tegenkom. Wij treden vrij regelmatig op tijdens besloten feesten en partijen en nog heel af en toe openbaar. Daar staan er nu een paar gepland:

- 29 juli in Roosendaal tijdens het Blommenkinders Festival van 16.00 tot 17.00 in het openluchttheater
- 30 september in een café in Groningen, naam weet ik nog niet
- 7 oktober in Zeeland, Theater de Wegwijzer, Nw en St. Joosland
- 27 december in Brabant, Theater de Weijer in Boxmeer



Met hartelijke dank voor jullie trouwe en enthousiaste support.  Liefs van Jessica.xx

maandag 11 juni 2018

Een Schots en Scheef reisverslag.


Ken je dat verhaal van die vijf vrouwen die naar Schotland gingen? Nou ze gingen. En natuurlijk omdat ze zo lekker met elkaar kunnen zingen. En dat niet alleen. Want uiteindelijk is het geheel meer dan de som der delen en heeft ieder zo zijn eigen specialiteit, zeg maar kwaliteit en dat is dan wat ons samen bindt en niet wat ons scheidt.  Hier zie je de "Lassies."


'De Lassies' bestaan uit van links naar rechts: Marian, lyrische tweede sopraan, die werkelijk alles kan met een pan en een naaimachine en bovendien ook nog links kan rijden. Ria, zwoele alt, ook 's nachts goed voor een sonoor geluid en tevens koersvast chauffeur. Bovendien jarig en AOW gerechtigd. Ella, eerste sopraan met veel logistiek talent, zeg maar de road manager en routeplanner zonder wie wij nooit zover waren gekomen. Ze houdt ook van buikdansen en tuinieren en boeren. Dan Anneke, de diep lage alt met de totale visie en onze woordvoerster in moeilijke zaken, bekwaam jurist met een groot hart en gepromoveerd tot Jap-Anneke, bijna alle mooie foto's zijn van haar constant klikkende hand met een enthousiaste kreet: Ahhh fotomomentje! En dan mocht ik ook nog mee als 'Schot in de Roos' en ik kan dus van dit alles helemaal niks behalve dan melk kloppen. En zingen. Maar op huis-tuin en keuken gebied ben ik er dus niet. Zo heeft ieder zijn talent.
En zo vliegen wij met een klein KLM cityhoppertje naar het Noordelijk gelegen Inverness en dat is gelukkig maar anderhalf uur.
Vandaar gaat de reis verder per te kleine Volvo met weliswaar brede banden. De eerste rotonde linksom nemen is even lastig en achterin met z'n drietjes is niet te doen. Ik zit in het midden op de gordels. Zeg maar het tussen Schot. We rijden langs Lochness en zien geen monster, wel een prachtig kasteel: het Eilean Don Castle. Bovendien treffen wij het met het weer, geen regen en een en al bloeiende brem en wilde bloemen. Ik zeg: fotomomentje.





We rijden naar Isle of Skye en vallen van de ene ansichtkaart in de andere. Vandaar ook al die foto's. Ook leuk voor mensen die denken: Zal ik naar Schotland gaan? Dan zeg ik dus: doen!


En dan komen we aan bij ons huisje, Knott 6, en dat ligt aan deze fraaie baai. Verder wordt het idyllische cottage omgeven door schapen. En nog een diersoort: Midges. En dat zijn dus super kleine kutmuggen die als een wolk de aanval inzetten en neerstrijken en dan met name Anneke, de lekkerste van het stel, opvreten waar ze bij zit. Zij is ons 'vapona-stripje' dus alleen al daarom een zeer verdienstelijk lid. Maar dat leuke gezellige buiten bankje is dus maar voor korte duur. Het rare van die midges is wel dat ze er zijn, of ze zijn er niet. Zeg maar to be or not te be. Maar als ze komen dan moet je gewoon wegwezen want in no time zit je onder de beten. Ookal heb je je ingespoten met Deet, een soort wc eend tegen muggen, het helpt niet. In deze tijd van het jaar zijn er veel midges, code oranje.
Op zich is dat ook geen punt, want in het huisje is het ook heel gezellig. Met knusse kamers en een woonkeuken met een heuse cooker. Er wordt druk gekookt, gezongen en geborduurd aan de tafel. Marian naait zelfs onze initialen in de Schotse sjalen zodat we niet in de war raken en ondertussen kwaken wij over heel veel belangrijke zaken .
Na een stevig ontbijt 
trekken we nog stevigere stappers aan en gaan richting Kilt Rock. Daar zijn opnames gemaakt voor the Lord of the Rings en je voelt de sfeer en het verbond van the Fellowship als je daar loopt. Frodo voorop. Anneke is onze wijze Gandalf met haar wapperende grijs-witte manen. En natuurlijk is onze dwerg ook mee met zijn lantaarntje.
Op naar Mordor.


Soms moesten we gevaarlijke richels over maar wij zijn gewoon heel stoer.
En op het hoogtepunt met al die tapijten mosgroen om ons heen en louter stilte, zingen we vierstemmig een dierbaar lied: 'Da unten im Tale' en dan moeten we wenen van ontroering en dankbaarheid om zoveel geluk en gemis van een stel dierbare vriendinnen. Soms voel je je zo verbonden met hemel en aarde dat je zeker weet: Ze zijn er nog, ergens.

Verder zit er veel schot in. We komen leuke Schotten tegen en ik wilde eigenlijk een Schotse rok kopen maar dat viel even tegen. Zo'n exemplaar is reuze zwaar en er zitten meters stof in, kost wel 800 euro. Maar dan heb je ook wat en ja, het is waar, de doedelzak bungelt daar vrolijk en vrij onder, met zonder. Je ziet het ook al aan die koppen.


Maar de ene Schot is de andere niet.
Dit zijn chauffeurs.
Dit is mijn persoonlijke favoriet.

En zo snuiven we ook wat cultuur. En gaan naar het kleurrijke stadje Portree.
Bezoeken nog een kasteel met fraai interieur , prachtige tuinen en sublieme ligging, een absolute must see: Dunvegan Castle. Dit is wel een prijswinnende foto van onze JapAnneke. Gewoon een schilderij! Kan zo in het Rijksmuseum.

In de baai zwemmen en zonnen zeehonden. Een plaatje uit de Middeleeuwen dat nog steeds bewoond wordt door de oorspronkelijke familie en met grote klasse wordt onderhouden. Zo stijlvol.
Ahh een hemelbed. Oftewel, een stofnest.
En dan de tuinen. Je gelooft je ogen en neus niet want hier ruiken de rozen nog naar rozen en doen alle bloemen wat ze moeten doen: Mooi zijn, bloeien en lekker ruiken. De Lassies zijn er stil van en dat zijn ze niet vaak.
Hier tussen de watervallen die vallen .
Waarom lukt dit nou nooit in mijn tuin. Als ik al een klein zonnebloempje zorgvuldig heb voor gekweekt en geplant is ie na een dag al opgevreten door de slakken.

 

hemelsblauw
Irissen op lange stelen, wil je paarse, wil je gele? Of klein Afghanistan dan.
Kortom, compleet gebiologeerd en gefrustreerd dan wel geïnspireerd door zoveel schoonheid in alle gecultiveerde eenvoud, zijn wij weer in de Volvo naar ons Knott huisje teruggekeerd.
Huisje weltevree ligt er voorbeeldig bij.

Daar wacht ons de herder die de schapen komt voeren en Ella, die in haar hart en nieren eigenlijk een boerin is, gaat hem helpen. Ze wilde zich ook opgeven voor boer zoekt vrouw maar ze heeft al een man. Maar je ziet dus iets gebeuren met haar oertalent: het voeren van de dieren en het staan met de poten in de klei, kortom; een en al aarde-element. Wij moedigen haar aan achter het hek. Er loopt een lam lam bij en die moeten ze zien te vangen voor een prednisonprik. Ella maakt fraaie omtrekkende bewegingen net als de hond uit de film Babe.
En dan is het wel mooi geweest met de natuur en gaan we terug naar Inverness om ons in het Pub-leven te storten vol zang en muziek. Heerlijke virtuoze viool, banjo en gitaar met opzwepende folk in the Hootananny, het beste podium in Schotland, zeggen ze. Het swingt de pan uit en wat een sfeer. Aan de andere kant van de straat zie je zwaar uitgedoste luidruchtige types op enorme stiletto's in te kleine pakjes rond stiefelen. Het is duidelijk een uitgaansavond.
Uit alle kroegen klinkt live muziek. Men zingt en swingt. Wat een heerlijkheid. Dat zie je dus niet in Nederland, dat spontane. Ik denk dat ik hier blijf.



Het was een heerlijke reis, met elkaar in dit aardse paradijs met momenten van eenzame hoogtes en zoals Ella dan zegt: Atmosferische gelaagdheid. Hier kijken we nog even naar het witte strandje.

En toen keerden wij rijk, rustig en vrolijk tegelijk terug naar ons nederig nederlandje en als zij niet gestopt zijn met zingen, dan zingen ze nu nog.