dinsdag 31 juli 2018

Blommenkinders 2018, een groot feest van herkenning!
In die zinderende zomer waar nooit een eind aan zou komen ook niet in je mooiste dromen ook al zijn er genoeg Neanderthalers die er niet naar talen die stikhete zwoele zomernachten waar slechts een dun katoenen lakentje volstaat en de mensen korte lontjes krijgen van al dat zweten en hijgen in de komkommertijd waar de kranten vol staan van de record hittegolf en bloedrode maan, daar is maar een groot gezamenlijk verlangen : je verliezen in een of ander festival.
Laat er nou net een windhoos langs Roosendaal geraasd zijn. De opperbeste organisatie heeft 'm wel even geknepen. De parasols vlogen zo de lucht in en zijn nooit meer teruggevonden. Maar de Heer heeft gezorgd voor goed weer. Goddank. Zo gaan J&J met de Kia op een kalme zondag richting Roosendaal en ontwaren vreemde kostgangers op de snelweg van het leven. Zo rijden wij gezellig achter een oude Mercedes met grote gotische letters Motörhead op de moterkap , duidelijk een zware Metal fan en de man achter het stuur draagt een cowboyhoed en heeft lange rode haren en een van Nelle zware shag in zijn mond en ik hoor hem zingen: Ben ik te min, ben ik te min omdat jouw pa een grotere kar heeft dan de mijne.
Dus die zal ook wel naar het Blommenkindersfestival gaan. Want daar houden ze wel van oude rockers die op het charmante Armand podium tekeer kunnen gaan. Massada, the Beatles maar dan een hele goeie versie, Jim Croce , U2, Elvis Presley, Supertramp en als klap op de vuurpijl : Elly & Rikkert en Joop & Jessica. Kijk dan ben je in goed gezelschap.
En zo gaan wij er tegenaan met een hoop min of meer uitgestorven  'protest' liederen. Lekker links en rechtsom schelden op de stomme maatschappij. De Managers, Heineken is een harddrugdealer, Ach ja het onderwijs het kermistent departement van consequent incompetent en permanent faillissement, kortom het zootje, met achteraan de gek van wie ze eten, de gek die voor de klas is blijven staan. Over systemen die niet deugen en mensenwerk, over dieren die door mensen slecht behandeld worden, Twee varkens op weg naar het abattoir, ze hielden zoveel van elkaar, over de eindeloze liefde en over troost , over de dood, de zwerver, maar vooral ook over het kind dat vrij is en speelt, droomt, eigenwijs is en zich niet verveelt. Over de verschillen tussen al die kinderen in de klas en dat ze ondanks die verscheidenheid  met elkaar verbonden zijn want het gaat om wat je samen bindt, en niet om wat je scheidt. Dat zou Stef Blok ook eens moeten leren die meneer van Buitenlandse zaken. Daar wordt de wereld toch een beetje mooier van. Een romantische, liefdevolle verdraagzame Blommenkinders wereld. Hoe moeilijk is dat toch helemaal? Doe gewoon aardig. Wees welkom.


En als troost lied zingen we dan allemaal: 'Het had nog heel veel erger kunnen zijn.' Na ons optreden tegen de bonkende herrie in van de harde rockmuziek wordt er een vrouw onwel. We hopen niet dat het door ons komt. En Elly en Rikkert staan klaar voor hun optreden maar er komt eerste een ambulance. Een naar moment. Elly  vraagt om een gebedje voor die vrouw en ik bedenk mij dat het gewoon mooi is als je even met een groot gezelschap gepaste stilte en aandacht kunt hebben voor deze vrouw en wie weet wat de Heer er mee doet. Ik merk dat ik echt even een schietgebedje doe. Als het echt en oprecht is, is het altijd goed.
              Nog even op de foto met lieve fans!
                               met dank voor de foto's van Herman Belgers
                               gezellig publiek en topvrijwilligers, hartelijk dank!
En wij rijden terug in de Kia en we worden ingehaald door een Mercedes. Dit keer een nieuwe. Met op zijn dak, net als een taxi, een bord met de tekst : Volg mij ❤Jezus. Dat is een teken. We kunnen hem niet bijhouden, want hij rijdt wel alle Jezus hard, zegt Joop.

zondag 8 juli 2018

Over Puur Geluk gesproken!


Soms ontmoet je toevallig iemand gewoon op straat en voel je een klik. Zo stonden wij tijdens de kerstdagen met een gezellig stel zangeressen  voor de gelegenheid de 'Kerstmutsen' genaamd, ouderwetse Christmas Carolls te zingen rond een vuurkorf voor Atheneum Boekhandel toen een heel enthousiaste meid ons aansprak met de vraag: ' Zijn jullie te boeken? Ik vind dit zoo mooi!'  Zo raakten wij aan de praat en de mail en van het een kwam het ander zoals dat dan gaat. Dat zijn de leukste dingen. Spontaan, enthousiast en professioneel er tegen aan.
Michelle Gerlofsma leidt een dansschool met een paar honderd leerlingen van piepklein tot groot met allerlei soorten dans, van klassiek tot hiphop van showballet tot breakdance. En al haar leerlingen mogen nu in de Schouwburg van Velsen voor twee keer een volle zaal laten zien wat ze kunnen. En dat vergt een mega-logistiek talent en adequate hulp van trotse ouders. Achter de schermen wordt hard gewerkt. Al die tasjes met broodtrommeltjes aan de kant en het middenpad moet vrij blijven voor een sprint naar het toneel!


En dan al die kinderen in mooie kleertjes hijsen, haren prachtig invlechten, schminken en op de juiste plek in de coulissen laten wachten, stil laten zijn, en alles met een lieve, aanmoedigende , super positieve instelling en toch streng en kordaat. Dat is de ideale juf denk ik dan. Zo krijgt ieder kind de kans om zich goed te ontwikkelen en ontstaat er een veilige, harmonieuze sfeer door de samenwerking van de grote en de kleine kinderen. Zo lief om te zien. Volgens het principe: Jong geleerd is oud gedaan.



En daar mogen wij dan een stukje bij zingen ook in speciaal voor ons gemaakte Dickens-achtige kleding, vrijwillig genaaid door twee geweldige vrouwen. We krijgen allemaal een eigen zendertje om net als de kinderen. Daar is de geluidsman wel even mee bezig en dat gaat allemaal ook gedisciplineerd in de rij maar toch ontspannen en vrolijk. En het klinkt goed. Wij zingen vierstemmig close-harmony terwijl het publiek binnen komt en de kinderen als een soort stilleven langzaam ontwaken en wij samen met de kinderen zingend eindigen in een kanon. Een krachtig begin van de show. En dan springt er een kleine talentvolle Sjakie op het podium en kan het verhaal van Roald Dahl beginnen met het thema: Puur Geluk. Het is een wervelende show zonder gelikt gedoe met heel veel afwisseling door de verschillende muziek en dansstijlen en kleding en ontwapenende kleutertjes aan de hand van grotere meisjes. Wij zijn puur gesmolten op deze mooie zomerse dag in een warme wintervoorstelling.
En zo heb ik dit persoonlijk ook ervaren, als een stukje puur geluk. Met nootjes.
En als je niks doet, gebeurt er ook niks.:)




    Ervoor /  Erna.

De zangeressen van koortje 'De Noot is Hoog', voor al uw calamiteiten en festiviteiten.
contact: Jessica van Noord, jessikameel@gmail.com

dinsdag 26 juni 2018


   Wij zijn in de wolken met onze nieuwe cd: VOOR KEES EN ANNIE!
De cd bevat 21 nummers, voornamelijk nieuwe liedjes die nooit eerder zijn opgenomen uit de verschillende series: De maatschappelijke-, aardrijkskundige-, dieren-, romantische-, vaderlandse-, meezing- en kinderserie. Kortom, zeer gevarieerd. Het hoesje is ontworpen door Meike, begenadigd illustrator en toevallig mijn dochter, zie www.meikebrandsma.com voor meer werk, einde mededeling reclameblokje:)
Het is een West Fries landschap omdat hij opgedragen is aan twee diep West Friezen. In een wolk staat: Voor Kees en Annie.
Kees en Annie zijn de geweldenaren van Dorpshuis de Schalm in Westwoud waar wij vele malen hebben opgetreden en waar het voelt als thuiskomen. Wij vinden het leuk om deze cd op te dragen aan hen, als hommage, als verrassing. Zo hebben we nu vier cd's gemaakt met voor ons speciale mensen in de titel: Voorleen, Voormary, Voor Thea en Ben en dan is deze: Voor Kees en Annie! Wij hebben deze cd afgelopen zaterdag 23 juni ten doop gehouden op het Joop Visser Podium in de Schalm. Het is dus tevens een cadeau-cd, omdat je 'm cadeau kunt doen. Maar niet elke cd is zomaar een cadeau-cd. Zo is elke bon ook niet meteen een cadeaubon. Maar dit is dus een bewuste cadeau-cd. Daarom is er nóg een wit wolkje waar je dan met een zwarte stift in kunt schrijven: 'En voor...'
En dan kun je daar een nummer aan toevoegen voor die persoon. Zo is Kick er ook en erg enthousiast over de hele cd maar vooral over nummer 7: Afghanistan, dus schrijf ik in dat witte wolkje: Voor Kick, nummer 7. Vet kicken toch.
De Schalm ligt er vertrouwd bij. Het vriendelijke dorpshuis met de flipperkast, het biljart, de grote bar, de gymzaal, de Perzische tapijtjes, de koperen toog en soep naar afloop. We gaan lekker zingen en het wordt een van onze leukste optredens, vooral door de sfeer in dat geweldige Dorpshuis vol echte mensen, zonder opsmuk, lieve fans, familie, aanwezige kinderen en grote kleinkinderen, recht voor z'n raap, eerlijk is eerlijk. Het is een warm bad. Dankbaarder kun je niet zijn. Het is helemaal goed zo.
   Onthulling van de cd, met een duim op het wolkje: Voor Kees en Annie


De cd is te koop bij Joop: U kunt 'm bestellen via de site www.joopvisser.nl . Of natuurlijk na een optreden, dat is nog veel leuker. Of als ik u toevallig ergens tegenkom. Wij treden vrij regelmatig op tijdens besloten feesten en partijen en nog heel af en toe openbaar. Daar staan er nu een paar gepland:

- 29 juli in Roosendaal tijdens het Blommenkinders Festival van 16.00 tot 17.00 in het openluchttheater
- 30 september in een café in Groningen, naam weet ik nog niet
- 7 oktober in Zeeland, Theater de Wegwijzer, Nw en St. Joosland
- 27 december in Brabant, Theater de Weijer in Boxmeer



Met hartelijke dank voor jullie trouwe en enthousiaste support.  Liefs van Jessica.xx

maandag 11 juni 2018

Een Schots en Scheef reisverslag.


Ken je dat verhaal van die vijf vrouwen die naar Schotland gingen? Nou ze gingen. En natuurlijk omdat ze zo lekker met elkaar kunnen zingen. En dat niet alleen. Want uiteindelijk is het geheel meer dan de som der delen en heeft ieder zo zijn eigen specialiteit, zeg maar kwaliteit en dat is dan wat ons samen bindt en niet wat ons scheidt.  Hier zie je de "Lassies."


'De Lassies' bestaan uit van links naar rechts: Marian, lyrische tweede sopraan, die werkelijk alles kan met een pan en een naaimachine en bovendien ook nog links kan rijden. Ria, zwoele alt, ook 's nachts goed voor een sonoor geluid en tevens koersvast chauffeur. Bovendien jarig en AOW gerechtigd. Ella, eerste sopraan met veel logistiek talent, zeg maar de road manager en routeplanner zonder wie wij nooit zover waren gekomen. Ze houdt ook van buikdansen en tuinieren en boeren. Dan Anneke, de diep lage alt met de totale visie en onze woordvoerster in moeilijke zaken, bekwaam jurist met een groot hart en gepromoveerd tot Jap-Anneke, bijna alle mooie foto's zijn van haar constant klikkende hand met een enthousiaste kreet: Ahhh fotomomentje! En dan mocht ik ook nog mee als 'Schot in de Roos' en ik kan dus van dit alles helemaal niks behalve dan melk kloppen. En zingen. Maar op huis-tuin en keuken gebied ben ik er dus niet. Zo heeft ieder zijn talent.
En zo vliegen wij met een klein KLM cityhoppertje naar het Noordelijk gelegen Inverness en dat is gelukkig maar anderhalf uur.
Vandaar gaat de reis verder per te kleine Volvo met weliswaar brede banden. De eerste rotonde linksom nemen is even lastig en achterin met z'n drietjes is niet te doen. Ik zit in het midden op de gordels. Zeg maar het tussen Schot. We rijden langs Lochness en zien geen monster, wel een prachtig kasteel: het Eilean Don Castle. Bovendien treffen wij het met het weer, geen regen en een en al bloeiende brem en wilde bloemen. Ik zeg: fotomomentje.





We rijden naar Isle of Skye en vallen van de ene ansichtkaart in de andere. Vandaar ook al die foto's. Ook leuk voor mensen die denken: Zal ik naar Schotland gaan? Dan zeg ik dus: doen!


En dan komen we aan bij ons huisje, Knott 6, en dat ligt aan deze fraaie baai. Verder wordt het idyllische cottage omgeven door schapen. En nog een diersoort: Midges. En dat zijn dus super kleine kutmuggen die als een wolk de aanval inzetten en neerstrijken en dan met name Anneke, de lekkerste van het stel, opvreten waar ze bij zit. Zij is ons 'vapona-stripje' dus alleen al daarom een zeer verdienstelijk lid. Maar dat leuke gezellige buiten bankje is dus maar voor korte duur. Het rare van die midges is wel dat ze er zijn, of ze zijn er niet. Zeg maar to be or not te be. Maar als ze komen dan moet je gewoon wegwezen want in no time zit je onder de beten. Ookal heb je je ingespoten met Deet, een soort wc eend tegen muggen, het helpt niet. In deze tijd van het jaar zijn er veel midges, code oranje.
Op zich is dat ook geen punt, want in het huisje is het ook heel gezellig. Met knusse kamers en een woonkeuken met een heuse cooker. Er wordt druk gekookt, gezongen en geborduurd aan de tafel. Marian naait zelfs onze initialen in de Schotse sjalen zodat we niet in de war raken en ondertussen kwaken wij over heel veel belangrijke zaken .
Na een stevig ontbijt 
trekken we nog stevigere stappers aan en gaan richting Kilt Rock. Daar zijn opnames gemaakt voor the Lord of the Rings en je voelt de sfeer en het verbond van the Fellowship als je daar loopt. Frodo voorop. Anneke is onze wijze Gandalf met haar wapperende grijs-witte manen. En natuurlijk is onze dwerg ook mee met zijn lantaarntje.
Op naar Mordor.


Soms moesten we gevaarlijke richels over maar wij zijn gewoon heel stoer.
En op het hoogtepunt met al die tapijten mosgroen om ons heen en louter stilte, zingen we vierstemmig een dierbaar lied: 'Da unten im Tale' en dan moeten we wenen van ontroering en dankbaarheid om zoveel geluk en gemis van een stel dierbare vriendinnen. Soms voel je je zo verbonden met hemel en aarde dat je zeker weet: Ze zijn er nog, ergens.

Verder zit er veel schot in. We komen leuke Schotten tegen en ik wilde eigenlijk een Schotse rok kopen maar dat viel even tegen. Zo'n exemplaar is reuze zwaar en er zitten meters stof in, kost wel 800 euro. Maar dan heb je ook wat en ja, het is waar, de doedelzak bungelt daar vrolijk en vrij onder, met zonder. Je ziet het ook al aan die koppen.


Maar de ene Schot is de andere niet.
Dit zijn chauffeurs.
Dit is mijn persoonlijke favoriet.

En zo snuiven we ook wat cultuur. En gaan naar het kleurrijke stadje Portree.
Bezoeken nog een kasteel met fraai interieur , prachtige tuinen en sublieme ligging, een absolute must see: Dunvegan Castle. Dit is wel een prijswinnende foto van onze JapAnneke. Gewoon een schilderij! Kan zo in het Rijksmuseum.

In de baai zwemmen en zonnen zeehonden. Een plaatje uit de Middeleeuwen dat nog steeds bewoond wordt door de oorspronkelijke familie en met grote klasse wordt onderhouden. Zo stijlvol.
Ahh een hemelbed. Oftewel, een stofnest.
En dan de tuinen. Je gelooft je ogen en neus niet want hier ruiken de rozen nog naar rozen en doen alle bloemen wat ze moeten doen: Mooi zijn, bloeien en lekker ruiken. De Lassies zijn er stil van en dat zijn ze niet vaak.
Hier tussen de watervallen die vallen .
Waarom lukt dit nou nooit in mijn tuin. Als ik al een klein zonnebloempje zorgvuldig heb voor gekweekt en geplant is ie na een dag al opgevreten door de slakken.

 

hemelsblauw
Irissen op lange stelen, wil je paarse, wil je gele? Of klein Afghanistan dan.
Kortom, compleet gebiologeerd en gefrustreerd dan wel geïnspireerd door zoveel schoonheid in alle gecultiveerde eenvoud, zijn wij weer in de Volvo naar ons Knott huisje teruggekeerd.
Huisje weltevree ligt er voorbeeldig bij.

Daar wacht ons de herder die de schapen komt voeren en Ella, die in haar hart en nieren eigenlijk een boerin is, gaat hem helpen. Ze wilde zich ook opgeven voor boer zoekt vrouw maar ze heeft al een man. Maar je ziet dus iets gebeuren met haar oertalent: het voeren van de dieren en het staan met de poten in de klei, kortom; een en al aarde-element. Wij moedigen haar aan achter het hek. Er loopt een lam lam bij en die moeten ze zien te vangen voor een prednisonprik. Ella maakt fraaie omtrekkende bewegingen net als de hond uit de film Babe.
En dan is het wel mooi geweest met de natuur en gaan we terug naar Inverness om ons in het Pub-leven te storten vol zang en muziek. Heerlijke virtuoze viool, banjo en gitaar met opzwepende folk in the Hootananny, het beste podium in Schotland, zeggen ze. Het swingt de pan uit en wat een sfeer. Aan de andere kant van de straat zie je zwaar uitgedoste luidruchtige types op enorme stiletto's in te kleine pakjes rond stiefelen. Het is duidelijk een uitgaansavond.
Uit alle kroegen klinkt live muziek. Men zingt en swingt. Wat een heerlijkheid. Dat zie je dus niet in Nederland, dat spontane. Ik denk dat ik hier blijf.



Het was een heerlijke reis, met elkaar in dit aardse paradijs met momenten van eenzame hoogtes en zoals Ella dan zegt: Atmosferische gelaagdheid. Hier kijken we nog even naar het witte strandje.

En toen keerden wij rijk, rustig en vrolijk tegelijk terug naar ons nederig nederlandje en als zij niet gestopt zijn met zingen, dan zingen ze nu nog.











maandag 21 mei 2018

Broadway  Pinksteren 2018



Joepie. Ik mag naar Broadway, het leukste huiskamerfestival van Nederland.
En helemaal 'solo. Nou nou. Best raar voor een door en doorgebakken duo. Dat is volstrekt anders.  Joop heeft het allemaal bedacht. "Eerst ben je leerling , dan gezellig een tijdje gezel en nu ben je meester, heb je het 'vak geleerd'. Ga je 'best maar doen. We zijn hier wel een keertje of 6 samen geweest.  En daar ga ik dan met mijn gitaartje en programma op pad. Mentaal ondersteund door mijn leuke dochter , mijn persoonlijke assistent, kledingadviseur en ontwerpster. Gelukkig is 'Broadway'  een warm bad van één en al vriendelijkheid en zorgzaamheid en ken ik daar de weg. Het kinderlijke kerkje herken ik al gauw als ik de boot afrijd.


De weg van Kliff die het dorp Den Hoorn door midden klieft met centraal de grote tent, de tempel of doome van al dat bruisende creatieve talent dat zijn weerga niet kent en waar alles samenkomt en bubbelt.




Wie daar allemaal niet rondlopen in het wild. En wie daar allemaal niet aan meewerken. Het hele welwillende dorp stelt zijn huis, atelier, garage, bollenschuur, woonkamer, klaslokaal of carport open voor drie dagen en nachten gespuis. De vrijwilligers die dit vrij en gewillig doen zijn al weken in de weer met snoeren, stoelen, lampen, slepen met piano's op hondjes, dranghekken, groene muntjes in plastic zakjes doen, schermen ophangen, hamburgers bakken, oesters wassen, bier tappen en nog meer bier tappen. Dan zijn er schema's gemaakt van allerlei mogelijke combinaties van tijden, dagen, artiesten, onkostenvergoedingen, locaties, slaapplekken, vegetarisch en agrarisch voedsel en persoonlijke voorkeuren dat het je niet zal gebeuren dat je iets te kort komt, deze mooiste dagen van het jaar. De dagen van de Heilige Geest, dat je die dan maar mag krijgen, het is gewoon een groot feest. Het voelt als een soort brugklaskamp van 5 dagen met nachten van gemiddeld drie uur waarna je geen stem meer hebt en nooit meer naar huis wilt.
Want daar komt het echte leven weer om de hoek kijken waar we nu zo mooi over kunnen zingen, fantaseren, filosoferen, relativeren, musiceren en vibreren. Het moet eruit zegt de therapeut. En dan het publiek. Zonder publiek geen repliek. Het publiek spiegelt ons, het publiek is onze spons. Soms slurpt het de oester gulzig leeg, soms moet het even wennen aan die vreemde smaak en soms zegt het bij voorbaat al: gatver. Smaak is gewenning en hoe meer je proeft, hoe meer je went aan al die verschillende smaken. Dat kan verrassen, dat kan mee of tegen vallen, maar dat kan in ieder geval nooit het Broadway festival vergallen. Daar is dit te leuk voor.
De huisvesting in Hotel op Diek voelt al behoorlijk chique. All inclusive. Met polsbandje. Lekker bed, eigen badkamer en uitgebreid ontbijt met onbeperkt koffie en bovendien op loopafstand van het hele gebeuren. De galerie waar ik ga optreden heeft een capaciteit van 39 stoelen en die zijn vier keer vol bezet. Dat is al helemaal leuk.
Het zijn vier verschillende optredens met toch een eenvoudig gemeenschappelijk doel: dat de mensen er vrolijker uitgaan dan ze binnenkwamen. En dat is gelukt. Ik ben blij.







Dat ze zelfs meerstemmig hebben meegezongen en weten dat je kunt zingen in alle kringen, van hoog tot laag, van dik tot dun, van donker tot licht, van links tot rechts, van goed tot slechts, van kind tot dement, van homo tot retro- seksueel, van katholiek tot protestant, van groot tot klein , van bier tot wijn, van Jood tot Palestijn. Kortom: "Het gaat om wat je samen bindt en niet om wat je scheidt."
En dat is nou precies het gevoel dat ik hier krijg, met al die leuke, lieve creatieve artiesten die allemaal met hun eigen 'ding'  bezig zijn , maar ook weten hoe dit is, dat toeren, dat reizen, dat eten uit de magnetron, dat maken, dat scheppen, dat onzekere, dat bange, dat zoekende, dat altijd willen blijven spelen, dat zinvolle vervelen. En de bevrijdende bevestiging van de recensies. God zag dat het Goed was. En dat is dan weer mooi meegenomen.






Als alle optredens zijn uitgespeeld en uitgezeten kan de afterparty beginnen met een hamburger met ui, bier en de nachtband. Als ik ergens 'jaloers' op ben is het op muzikanten die schijnbaar moeiteloos alles kunnen spelen en dan nog goed ook. Johan Hoogeboom kijkt gewoon de tonen uit die piano. De gitarist is achteloos weergaloos, speelt zo nu en dan even fantastische solo's. Je kunt zomaar elk denkbaar nummer influisteren bij zangeres Catrien Tromp en dan maakt Mylou Frencken daar spontaan een aankondiging van en hup daar gaan ze dan, zingend en swingend de vrijwillige dappere gastzanger dienstbaar ondersteunend tot ze ongeveer tegelijk al dan niet kreunend klaarkomen. Zo staan er zomaar allerlei talenten op. Holland Got's T*lent is er niks bij. Gelukkig zonder jury. Gewoon super gezellig. Een geweldig zingende vrouw uit Alkmaar , een leuk koppeltje Broadway meisjes, een Texelaar met de naam Lap, een heuse Ramses Shaffy met Liesbeth List, een zandtekenares die dus meer kan dan zand tekenen. Potverdorrie, dat is nog eens een leuke bonte avond. Hoogtepunt: Je bent niet hip, je bent niet vlot, je ouwe fiets is altijd kapot, lekker tweestemmig van Patricia Paay.
En dat doen ze dus drie avonden achter elkaar. Wat een sfeer, stampvol, warm, broeierig, handjes in de lucht, en geweldige begeleiding. Respect.


Zondag huur ik voor het eerst in mijn leven een elektrische fiets en dat is dan meteen een verloren zaak: dit is het helemaal. Wat een luxe, tegen de wind in de dijk op met het gevoel van een hand in je rug.
Wad een mooi eiland is het ook.











Je komt geen stoplicht tegen. Wel paarden en een hoop schapen, kersverse lammetjes, lamsvlees ook en mijn favorieten: de kabouters.







Op de slotavond ben ik lekker publiek en mag vier optredens meemaken. Ik laat mij verrassen en dat is zo goed bevallen. Zo kom ik bij de mannen van 'Bovenste Knoopje open' terecht en die doen mij beseffen dat je altijd lekker kunt blijven spelen. Leuk, goed en grappig. Goeie dialogen, prikkelend, fantasie- en bloemrijk en ontnuchterend tegelijk. Ik zat op het puntje van mijn stoel.  Kirsten van Teijn zie ik samen met super gitarist Leon Sibum met o.a. een erg mooi beeldend lied over de Zee dat ze net een dag geleden gecomponeerd hebben en nu al uitvoeren en een tirade over haar moeder die erg dominant en irritant is en dan Piepschuim. Die energieke muzikanten met hun vrolijke uitstraling maar ook o.a.  heel indringende lied over een man die met zijn twee zoontjes voor de trein springt. Bam, die komt binnen. Het nare en zware van dit lied is dat het zo is blijven hangen bij mij dat ik nu bij elke treinovergang zal denken aan die man en die twee zoontjes. Zo heftig kan het zijn. De kunst. Het gedicht, het schilderij, het beeld, het lied. Je krijgt heel veel te verstouwen als je al die voorstellingen gaat aanschouwen. Gelukkig stampten ze er met een hoop vrolijkheid en muzikaliteit overheen. Zondermeer: keileuk Piepschuim. Moet je heengaan. En dan als uitsmijter kwam ik zomaar terecht in een surprise party van Arno van der Heyden , op en topvrijwilliger en geweldig entertainer. Ik heb mij slap gelachen en kreeg nog een hapje en een drankje toe in de tuin onder een prachtige sterrenhemel met sikkelvormige maan. Das pas lachen.
Mooi, mooi, mooi. En ook nog met een fraai t-shirt waar 'wij alle artiesten opstaan terug naar het vasteland waar elk stoplicht keihard brandt. Ik ga erin slapen. Dan zijn jullie er weer even allemaal. Het was gezellig en een soort van familie. 'Het gaat om wat je samen bindt en niet om wat je scheidt. Hou vast dat eilandgevoel, als je begrijpt wat ik bedoel. Want niets ontspant zoals een eiland, zelfs als het schip strandt, ontspant, niets zoals een eiland.




Dank aan Cor en Charlotte, de Nachtband en alle Vrij Willige Types, jullie waren super. Liefs! Jessica. xx